"लक्षून शून्य"….!! © चारुदत्त अघोर.

ॐ साईं.

"लक्षून शून्य"….!! © चारुदत्त अघोर.
चैतन्य लुटले,
भाव लुटले;
एकाकी मी,

मन घावी तुटले;

होते गहिवरून मी,
थेंबी डोळे मिटले,
प्रेम करण्याचे आगळेच,
केले धाडस फिटले;

तोडून जग भीतीने,
भावनांस पिटले;
माझ्या सखीस लाडक्या,
प्रयत्नी मी जुटले;

एक आगळ्याच भावी,
बंध रेशीम गाठले,
मोहरून अंगी या,
प्रेमांग ताठले;

बेधुंद शब्दी काव्य,
बाणरुपी सुटले,
ओसंडते प्रेम झरे,
बांध सोडून तुटले,

पण...

पण त्या सुटल्या तीरी,
लक्ष्य ते हुकले,
हव्या हव्या प्रेमास त्या,
जीवन ते मुकले,

आता....

आता..नाही उरले काहीच अन्य,
एक नजर फक्त…..लक्षून शून्य….!!
चारुदत्त अघोर.(१/११/११)

 

Vineyard time…!!© Charudutta Aghor

II OM SAI II 

Vineyard time…!!© Charudutta Aghor 

Let’s drive out on the .. 

long way to the countryside; 

Spend a holiday in wine yards 

 acres spread wide. 

 Lush green all small trees, 

 with loaded grapes blackly red; 

Standing with a hug each other, 

 dreaming a plan to wed. 

 Those hilly surroundings 

 with cool wind blowing; 

Milky threads of fresh waterfalls 

 splashily flowing. 

 Let’s dear, squeeze the grapes 

 with foot for a juicy wine; 

Just roll on together on the fruit bed 

 with no border line. 

 Get framed in my eyes forever, 

 so I preserve you under my lash; 

A wet kiss of yours 

will energize my rugged dash. 

 Passing up the golden time, 

 let’s dip in a sunset bath; 

Resting in my arms dear, 

 watch the long driveway path. 

 Getting tired of romancing, 

 let’s hold you up on my hands; 

I wanna run bare foot 

 on the cool sands.

 Breathing heavy, I bend and fall 

 with a heavy footage; 

Just with blinked eyes, 

can you see a pretty rustic cottage? 

 Its all for you, my dream place off the city, 

 as a weekender wood block; 

With you to spend hours,

living each moment ignoring the alerting clock. 

 I know your excitement, 

 which made you standstill; 

Come and view on the distant.. 

 the fanning windmill 

 Let’s get in the cottage and have 

a steamy hot stuff for a dinner; 

Cheers the crystal glasses of bubbling wine, 

 making a love gap thinner. 

 Let loose ourselves to reach 

 the climax up to its max; 

Oh dear, drip on your love, 

 pausing like a lighted candle’s wax. 

 What a wine can give?, 

just alcoholic nights being sleepless..? 

OH ...sweetheart, 

I wanna hang over of your love, which is endless……..!!! 

 Charudutta Aghor (Dtd:21/9/10)

“आई.” ……….चारुदत्त अघोर.

ॐ साईं,
माझ्या जीवापाड प्रेम करणार्या हरवलेल्या आईस.... "माझी विनम्र श्रद्धांजली."
“आई.” ……….चारुदत्त अघोर.(३/४/११)
जननी माझी तू,प्रतिमा तुझी साठवणी,
किती गं थांबवू मनास,येतात सारख्या आठवणी;
अशी कोणती तुला,झाली गं जायची घाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

तुझंच बोट पकडून,पहिलं पाउल चाललो,
तोतार्या शब्दी पहिले "आई"म्हणूनच बोललो;
थकलो आता मी,तुला शोधता पाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

उनाड लहानपणी,मार खाताना लपलो,
रात्री तुझ्याच हाथ-कुशीत,निर्धास्त झोपलो;
उब दिलीस तू,माया पदरा छाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

ठेचकाळलो कधी,तर तूच पुसले अश्रू,
तुझा पदराचा वास कसा मी विसरू?;
या उजेडी दुनियेत,उरली काळोखाची शाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

किती गं सहन केल्या,खोड्या तू माझ्या,
एकदा तर हाक दे म्हणून, ये रे माझ्या राज्या;
तुझ्या स्मरणांनी माझा, दाटून कंठ येई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

माझ्या विना कधी,घास नाही गीळलास,
चांगल्या शिकवणी तू, कान माझा पिळलास;
अझून त्या आठवणीने,कान लाल होई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

माझ्या तोंडून घास,आता नाही घेववत,
वेडावला तुझा मी,होतं तूच माझं दैवत;
तहानल्या जीवाची होती,तूच पाण-पोई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

सगळे असलेतरी,आता तूच नाही,
काय होत कसं सांगू,काही समजत नाही;
तूच भेटावी वाटतं,जरी मी कुठे जाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

हे वरपांगी सुख,कसं मनी रुचवू,
तू नाही हे दुःख, कसं ग पचवू;
या हरवल्या पिल्लास,घे चरणा ठाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई...!

तुझ्यासारखी माया,नाही कुठेच भेटत,
जड झालं आयुष्य,आता नाही रेटत;
कसं पेलू जीवन,झालं जड डोई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

ये न गं एकदा,घट्ट कुशीत पडू दे,
तुझ्या मांडी डोकावून,ढसा ढसा रडू दे;
जगी श्रीमंत मी,भिकारी तुझ्या विना माई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!
चारुदत्त अघोर.(३/४/११)

"एक सुखा पत्ता."

ॐ साईं.
"एक सुखा पत्ता."
कई मुद्दत से कोई अरमान लिए,है दिल बोझल,
जाने कौन सा ख्वाब है जो ऑंखें,लिए है ओझल;
एक तड़प सी सिने में चुभती है कभी,
यूँ जैसे नासूर की कच्ची नोंक,उगी है अभी.
सुख गए वो पौधे,जो थे गिले हरे खेत कहीं,
आग सी हवा उड़ाती है,आखों में चुभकर रेत कहीं;
हर पल लगता है मानों, मिलों का अनकटा रास्ता,
जैसे तनहाइ को नहीं कोई,इस दुनिया से वास्ता;
एक सुखा पत्ता लेहेर आता है, मेरे पढाई मेज पर,
सुकून देता है यूँ,मिला न था कभी फूलों की सेज पर;
सबक देता है जिंदगी का,जो लिया टूटकर शाख़ से,
रुखी पलकों को गिलाता है,आंसू बहाकर आंख से;
यूँ जैसे उम्र गुजारी हो, बहार से पतझड़ तक,
नस-नसें बहाई हो,हरियाली से भूक-सुकड़ तक;
क्या केहेना चाहता है,कोई बोली हो तो समझें,
सरसराता है आगे,के कोई इसकी बातों में तो उलझें;
के फिर कोई थाम लें,जो इसे उम्मीद का एक कोना दिखें,
या उलटकर इसी की गिली नोंक से, बीते जिंदगी का पन्ना लिखें.
मेरे जले खून का कतरा,इसकी बची गिल से बने हर बूंद सियाही,
ऐ फलक,चाँद,तारों,उतरे अल्फाजों की रहेना तुम सबूत-ऐ-गवाही.
चारुदत्त अघोर(८/३/११)

Will you be my valentine...?

Om sai,

Will you be my valentine Dtd:14/2/11
Its always a feel with you,like on lonely sands on a beach,
You are in the heart, but so far from me to reach;
Your presence gives me a spirit as on pilgrim or a shrine;
My sweet heart, will you be my valentine….?

I wish my hands would chain forever in yours like screwed lock,
My loaded heart’s ship is waiting for signal to clear from the dock;
Its like breathing all you in me from nine to nine,
My sweet heart, will you be my valentine….?

A runaway road far long ,eager to take us on drive so crazy,
With all you next me,napping relaxed on my shoulders carelessly easy;
As of fall crisp leaves on road, that shivers me your whispers tenderly fine;
My sweet heart, will you be my valentine….?


Reaching on the mountain top,freezing snow that fall on my lower lip,
It’s a fall for you to melt away by your luscious lip-lock grip;
Lets relax front to fireplace,sipping-share of one glass togather of a juicy
wine,
My sweet heart, will you be my valentine….?

I make me yours forever, for seven births to come,
Rich me showering your unending love wholesome;
Your released breathe, in me pump my heart like a meals to dine;
My sweet heart, will you be my valentine….?

Life me by sharing you,to cross away journey of miles,
It’s a image-collage of you in the heart in scrambled tiles;
Darling,lets one our beings by merging two,in one line;
My sweet heart, will you be my valentine….?
Charudutta aghor.

“जीवघेणा घटस्फोट”

ॐ साईं
“जीवघेणा घटस्फोट”
अग्नी साक्षीने जिथे,घेतात सात फेरे,
प्रवासू म्हणून,आयुष्याचे संपूर्ण घेरे;
नाही पटलं तर,दुरावतात दाखवून आरोपित बोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

पुढल्या जीवनाचा जणू, विचारच नाही,
प्रखरीत रागापुढे जसे,अंधःकारित सर्व काही;
कसा झेलतात हा,अग्नीत एकटेपणाचा लोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

कसा विसरतात तो क्षण,जो एकुन विलोपतात,
सर्व राग लोभ सहनून,जोडीने जपतात,
कशी विकोपाला जातात,शोधून एकमेकात खोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

आज अश्रू गाळतात डोळे, तोंडी असते ओरड,
नंतर काय जेव्हा गाली, खारटेल अश्रूंची कोरड;
आज रसाळ असलेले,उद्या खपलीत होतील ओठ,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

लोक तर हसतील,दाखवून प्रेम उसनं,
उद्या तेच विचारतील,बोचरे खोचक प्रश्न,
त्यांना न काही फायदा,न कसलीच तोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

लोभाने हातावलेले गाल,प्रेमाच्या त्या लोभस हरकती,
उद्या काय जर कोणीच नसणार,मोजायला गाली सुरकुती;
का ओढवतात लाथ नियतीची,उघडवून स्वतःचेच पोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

इतक का खरंच,आयुष्य आहे स्वस्त,
ज्याला कसलेच मोल नाही,कि करतात त्याचा अस्त;
कसे जीवन मोजतात,शपथावून पोटगीरूपी नोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

कोण लक्षात ठेवणार,किराणा-विज,बिलाची तारीख,
कोण सांत्वानायला राहणार,आजार-साजार बारीक,
न कोणी येणारा,न जाणारा,ना कोणाचेच कसले गालबोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट.

दुरावल्या मनी आज जी,आहे जखम ओली,
पिडवून उठणार नक्कीच उद्या,जिथवर तिची खोली;
कोणता हाथ पुढावणार,लावायला थंड मल्मित बोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट...!

कसा कळणार दोघातला,एक कधी अन्तावला,
विधवा कि विदुर,कोणाचा श्वास शांतावला,
शून्यात असेल नजर,जरी हृदयी हुंदक्याचा विस्फोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!
चारुदत्त अघोर(२/३/११)

"अध्यात्म"

    "अध्यात्म"

आयुष्य म्हणजे खरं काय?एक नुसतं जन्मास येणं,शारीरिक रित्या स्वतःला पोसणं,प्रापंचिक भोग अस्वदाणं कि अजून काही पलीकडे पण?म्हणतात कि माणसाला नेहेमीच पुढच्या गोष्टींची उत्सुकता असते..पण मग स्वतःच्या आत्मिक जीवनाची ओढ खरच सगळ्यांना असते का?
आज एक संसारिक  आनंद मिळाला कि माणूस खुश होतो.,नव्हे तर तो त्याचा आनंदच असतो;काही अनपेक्षित पणे मिळाले तर त्याचा आनंद द्विगुणीत होतो कारण त्याला ते मिळणं अनपेक्षित असतं ,याला म्हणायचे स्वानंद,कारण तो अति खुश असतो.पण जेव्हा माणसाला असा आनंद मिळतो कि तो नाचू शकत नाही,हसू शकत नाही,व्यक्त करू शकत नाही आणि फक्त तो आनंद गहिवरून अश्रू गाळीतच व्यक्त होतो.त्या आनंदाला  काय म्हणायचे?अर्थात तोच खरा "परमानंद"....!!!!
हा आनंद तेव्हाच मिळतो जेव्हा कि कोणती असाध्य गोष्ट त्याला हाती आलेली दिसते..
तेव्हाच जेव्हा,कधीतरी माणूस स्वतःच्या विचारांमध्ये गुंतला असतो आणि एखादी आंतरिक इच्छा त्याला सतावते व तो ईश्वरा चरणी पूर्णतः एकाग्र होऊन विलीन होतो. व नकळतच एखादं फुल देवावरचं ,डोळे उघडल्या नंतर पडलेलं दिसतं...एक आशीर्वाद रुपात.त्या क्षणी त्याला  जे गहिवरून येतं,अथवा डोळ्यातून अश्रुधारा गळतात तेव्हा त्याला विचारून पहा..तो आनंद व्यक्त करू शकतो का.?
तो आनंद फक्त अनुभवत असतो..,याच आनंदाला म्हणायचे "परमानंद"....आणि हाच आनंद पहिल्या दोन आनंदापेक्षा मोठा आहे,सर्वात वरचा आहे नव्हे तर परम आहे.,कारण तो वर्णवूच शकत नाही म्हणजेच जो अवर्णनीय आहे जो फक्त पुनःपुन्हा आठवल्यांनी द्विगुणीत होत असतो तोच खरा आनंद...म्हणजेच "परमानंद".
हाच आनंद माणसाला जीवना पलीकडे काय या कडे बघण्याची दृष्टी देतो.त्याला मग दैनंदिन जीवन थोडं शुल्लकच वाटतं.त्याला पुढे काय याचीच ओढ लागते.
माणूस सर्वसाधारणतः जप करतो,पण जपात लक्ष नाही लागत कारण प्रापंचिक कामाचा विचार सतत मनी असतो.

"फक्त संख्यावारी “लक्ष “जप करतो ,पण “लक्ष” जपात नसतं "..!!
पण ज्यावेळेला एखादा दैवी अनुभव त्याला  येतो तेव्हा माळेचा प्रत्येक मणी हा ईश्वराचे तितक्या वेळेला  पाय पकडल्याचा अनुभव देतो..आणि पुन्हा प्रत्येक मण्या बरोबर तितके अश्रूही थेंब रुपी डोळ्यावाटे गळत असतात.हाच खरा त्याच्या चरणी केलेला प्रेमरूपी अभिषेक  असतो.कसा शब्दित करणार हा आनंद?इथूनच त्याची आंतरिक जीवनाची सुरवात होते,तो थोडं अंतर्मुख व्हायला लागतो.कारण त्याला स्वतःचा जग आता मिळालेलं असतं...!आणि बाहेरच्या जगाला अर्थात ज्यातच तो वावरत असतो,त्याला तो स्वच्छेनेच दूर सारायला लागतो.

ते एकाकीपणच त्याला आपलं ब्रम्हांड वाटत असतं.आणि जेव्हा तो पूर्णतः नामस्मरणात एकरूप होतो, तेव्हा त्याला देव नाही,कोणती मूर्ती नाही,फक्त एक शून्य नजरीत होतं..आणि त्या शून्यातच  त्याचं सर्वस्व त्याला दिसतं.....!हीच त्याची आंतरिक जीवनाची पहिली पायरी असते.तो त्या क्षणी जेव्हा त्या शून्य वालयाशी एकरूप होतो,आणि स्वतःच दैव असल्याचा अनुभव करतो,तीच स्तिथी त्याची प्रणायामित स्तिथी असते..!!अर्थात याच स्थितिला म्हणतात

"अहं ब्रम्हास्मि".
हि स्तिथी त्याला स्वयं तेजीत करते.त्याच्या भोवती एक तेजीत वलय("AURA") तयार करत असते.
इथूनच त्याला,भूत,वर्तमान,भविष्य हे सर्व एकंच वाटते.त्याला न राग,न लोभ,व अशा काहीच गोष्टी मोहू नाही शकत.कारण या भौतिक देहाच्या पुढचा देह त्याला प्राप्त होतो म्हणजेच सूक्ष्म देह.या देही तो एक परब्रम्ह असतो.
या परब्रम्हीत  अवस्थेतूनच तो स्वतःला स्वयं प्रकाशित करतो.हाच प्रकाश म्हणजे ओंकार.
हीच अवस्था त्याला ध्यानस्त करते.आणि इथूनच त्याचं आत्म्याचं अध्ययन सुरु होतं.
आणि हेच ते आत्म्याचं अध्ययन म्हणजेच "अध्यात्म "!!!
चारुदत्त अघोर.(२२/२/११)