“आई.” ……….चारुदत्त अघोर.

ॐ साईं,
माझ्या जीवापाड प्रेम करणार्या हरवलेल्या आईस.... "माझी विनम्र श्रद्धांजली."
“आई.” ……….चारुदत्त अघोर.(३/४/११)
जननी माझी तू,प्रतिमा तुझी साठवणी,
किती गं थांबवू मनास,येतात सारख्या आठवणी;
अशी कोणती तुला,झाली गं जायची घाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

तुझंच बोट पकडून,पहिलं पाउल चाललो,
तोतार्या शब्दी पहिले "आई"म्हणूनच बोललो;
थकलो आता मी,तुला शोधता पाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

उनाड लहानपणी,मार खाताना लपलो,
रात्री तुझ्याच हाथ-कुशीत,निर्धास्त झोपलो;
उब दिलीस तू,माया पदरा छाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

ठेचकाळलो कधी,तर तूच पुसले अश्रू,
तुझा पदराचा वास कसा मी विसरू?;
या उजेडी दुनियेत,उरली काळोखाची शाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

किती गं सहन केल्या,खोड्या तू माझ्या,
एकदा तर हाक दे म्हणून, ये रे माझ्या राज्या;
तुझ्या स्मरणांनी माझा, दाटून कंठ येई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

माझ्या विना कधी,घास नाही गीळलास,
चांगल्या शिकवणी तू, कान माझा पिळलास;
अझून त्या आठवणीने,कान लाल होई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

माझ्या तोंडून घास,आता नाही घेववत,
वेडावला तुझा मी,होतं तूच माझं दैवत;
तहानल्या जीवाची होती,तूच पाण-पोई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

सगळे असलेतरी,आता तूच नाही,
काय होत कसं सांगू,काही समजत नाही;
तूच भेटावी वाटतं,जरी मी कुठे जाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

हे वरपांगी सुख,कसं मनी रुचवू,
तू नाही हे दुःख, कसं ग पचवू;
या हरवल्या पिल्लास,घे चरणा ठाई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई...!

तुझ्यासारखी माया,नाही कुठेच भेटत,
जड झालं आयुष्य,आता नाही रेटत;
कसं पेलू जीवन,झालं जड डोई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!

ये न गं एकदा,घट्ट कुशीत पडू दे,
तुझ्या मांडी डोकावून,ढसा ढसा रडू दे;
जगी श्रीमंत मी,भिकारी तुझ्या विना माई;
पोरका झालो मी,कुठे गं तू आई.....!
चारुदत्त अघोर.(३/४/११)

"एक सुखा पत्ता."

ॐ साईं.
"एक सुखा पत्ता."
कई मुद्दत से कोई अरमान लिए,है दिल बोझल,
जाने कौन सा ख्वाब है जो ऑंखें,लिए है ओझल;
एक तड़प सी सिने में चुभती है कभी,
यूँ जैसे नासूर की कच्ची नोंक,उगी है अभी.
सुख गए वो पौधे,जो थे गिले हरे खेत कहीं,
आग सी हवा उड़ाती है,आखों में चुभकर रेत कहीं;
हर पल लगता है मानों, मिलों का अनकटा रास्ता,
जैसे तनहाइ को नहीं कोई,इस दुनिया से वास्ता;
एक सुखा पत्ता लेहेर आता है, मेरे पढाई मेज पर,
सुकून देता है यूँ,मिला न था कभी फूलों की सेज पर;
सबक देता है जिंदगी का,जो लिया टूटकर शाख़ से,
रुखी पलकों को गिलाता है,आंसू बहाकर आंख से;
यूँ जैसे उम्र गुजारी हो, बहार से पतझड़ तक,
नस-नसें बहाई हो,हरियाली से भूक-सुकड़ तक;
क्या केहेना चाहता है,कोई बोली हो तो समझें,
सरसराता है आगे,के कोई इसकी बातों में तो उलझें;
के फिर कोई थाम लें,जो इसे उम्मीद का एक कोना दिखें,
या उलटकर इसी की गिली नोंक से, बीते जिंदगी का पन्ना लिखें.
मेरे जले खून का कतरा,इसकी बची गिल से बने हर बूंद सियाही,
ऐ फलक,चाँद,तारों,उतरे अल्फाजों की रहेना तुम सबूत-ऐ-गवाही.
चारुदत्त अघोर(८/३/११)

Will you be my valentine...?

Om sai,

Will you be my valentine Dtd:14/2/11
Its always a feel with you,like on lonely sands on a beach,
You are in the heart, but so far from me to reach;
Your presence gives me a spirit as on pilgrim or a shrine;
My sweet heart, will you be my valentine….?

I wish my hands would chain forever in yours like screwed lock,
My loaded heart’s ship is waiting for signal to clear from the dock;
Its like breathing all you in me from nine to nine,
My sweet heart, will you be my valentine….?

A runaway road far long ,eager to take us on drive so crazy,
With all you next me,napping relaxed on my shoulders carelessly easy;
As of fall crisp leaves on road, that shivers me your whispers tenderly fine;
My sweet heart, will you be my valentine….?


Reaching on the mountain top,freezing snow that fall on my lower lip,
It’s a fall for you to melt away by your luscious lip-lock grip;
Lets relax front to fireplace,sipping-share of one glass togather of a juicy
wine,
My sweet heart, will you be my valentine….?

I make me yours forever, for seven births to come,
Rich me showering your unending love wholesome;
Your released breathe, in me pump my heart like a meals to dine;
My sweet heart, will you be my valentine….?

Life me by sharing you,to cross away journey of miles,
It’s a image-collage of you in the heart in scrambled tiles;
Darling,lets one our beings by merging two,in one line;
My sweet heart, will you be my valentine….?
Charudutta aghor.

“जीवघेणा घटस्फोट”

ॐ साईं
“जीवघेणा घटस्फोट”
अग्नी साक्षीने जिथे,घेतात सात फेरे,
प्रवासू म्हणून,आयुष्याचे संपूर्ण घेरे;
नाही पटलं तर,दुरावतात दाखवून आरोपित बोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

पुढल्या जीवनाचा जणू, विचारच नाही,
प्रखरीत रागापुढे जसे,अंधःकारित सर्व काही;
कसा झेलतात हा,अग्नीत एकटेपणाचा लोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

कसा विसरतात तो क्षण,जो एकुन विलोपतात,
सर्व राग लोभ सहनून,जोडीने जपतात,
कशी विकोपाला जातात,शोधून एकमेकात खोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

आज अश्रू गाळतात डोळे, तोंडी असते ओरड,
नंतर काय जेव्हा गाली, खारटेल अश्रूंची कोरड;
आज रसाळ असलेले,उद्या खपलीत होतील ओठ,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

लोक तर हसतील,दाखवून प्रेम उसनं,
उद्या तेच विचारतील,बोचरे खोचक प्रश्न,
त्यांना न काही फायदा,न कसलीच तोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

लोभाने हातावलेले गाल,प्रेमाच्या त्या लोभस हरकती,
उद्या काय जर कोणीच नसणार,मोजायला गाली सुरकुती;
का ओढवतात लाथ नियतीची,उघडवून स्वतःचेच पोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

इतक का खरंच,आयुष्य आहे स्वस्त,
ज्याला कसलेच मोल नाही,कि करतात त्याचा अस्त;
कसे जीवन मोजतात,शपथावून पोटगीरूपी नोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!

कोण लक्षात ठेवणार,किराणा-विज,बिलाची तारीख,
कोण सांत्वानायला राहणार,आजार-साजार बारीक,
न कोणी येणारा,न जाणारा,ना कोणाचेच कसले गालबोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट.

दुरावल्या मनी आज जी,आहे जखम ओली,
पिडवून उठणार नक्कीच उद्या,जिथवर तिची खोली;
कोणता हाथ पुढावणार,लावायला थंड मल्मित बोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट...!

कसा कळणार दोघातला,एक कधी अन्तावला,
विधवा कि विदुर,कोणाचा श्वास शांतावला,
शून्यात असेल नजर,जरी हृदयी हुंदक्याचा विस्फोट,
मरणापेक्षाही भयंकर,हा जीवघेणा घटस्फोट…!
चारुदत्त अघोर(२/३/११)

"अध्यात्म"

    "अध्यात्म"

आयुष्य म्हणजे खरं काय?एक नुसतं जन्मास येणं,शारीरिक रित्या स्वतःला पोसणं,प्रापंचिक भोग अस्वदाणं कि अजून काही पलीकडे पण?म्हणतात कि माणसाला नेहेमीच पुढच्या गोष्टींची उत्सुकता असते..पण मग स्वतःच्या आत्मिक जीवनाची ओढ खरच सगळ्यांना असते का?
आज एक संसारिक  आनंद मिळाला कि माणूस खुश होतो.,नव्हे तर तो त्याचा आनंदच असतो;काही अनपेक्षित पणे मिळाले तर त्याचा आनंद द्विगुणीत होतो कारण त्याला ते मिळणं अनपेक्षित असतं ,याला म्हणायचे स्वानंद,कारण तो अति खुश असतो.पण जेव्हा माणसाला असा आनंद मिळतो कि तो नाचू शकत नाही,हसू शकत नाही,व्यक्त करू शकत नाही आणि फक्त तो आनंद गहिवरून अश्रू गाळीतच व्यक्त होतो.त्या आनंदाला  काय म्हणायचे?अर्थात तोच खरा "परमानंद"....!!!!
हा आनंद तेव्हाच मिळतो जेव्हा कि कोणती असाध्य गोष्ट त्याला हाती आलेली दिसते..
तेव्हाच जेव्हा,कधीतरी माणूस स्वतःच्या विचारांमध्ये गुंतला असतो आणि एखादी आंतरिक इच्छा त्याला सतावते व तो ईश्वरा चरणी पूर्णतः एकाग्र होऊन विलीन होतो. व नकळतच एखादं फुल देवावरचं ,डोळे उघडल्या नंतर पडलेलं दिसतं...एक आशीर्वाद रुपात.त्या क्षणी त्याला  जे गहिवरून येतं,अथवा डोळ्यातून अश्रुधारा गळतात तेव्हा त्याला विचारून पहा..तो आनंद व्यक्त करू शकतो का.?
तो आनंद फक्त अनुभवत असतो..,याच आनंदाला म्हणायचे "परमानंद"....आणि हाच आनंद पहिल्या दोन आनंदापेक्षा मोठा आहे,सर्वात वरचा आहे नव्हे तर परम आहे.,कारण तो वर्णवूच शकत नाही म्हणजेच जो अवर्णनीय आहे जो फक्त पुनःपुन्हा आठवल्यांनी द्विगुणीत होत असतो तोच खरा आनंद...म्हणजेच "परमानंद".
हाच आनंद माणसाला जीवना पलीकडे काय या कडे बघण्याची दृष्टी देतो.त्याला मग दैनंदिन जीवन थोडं शुल्लकच वाटतं.त्याला पुढे काय याचीच ओढ लागते.
माणूस सर्वसाधारणतः जप करतो,पण जपात लक्ष नाही लागत कारण प्रापंचिक कामाचा विचार सतत मनी असतो.

"फक्त संख्यावारी “लक्ष “जप करतो ,पण “लक्ष” जपात नसतं "..!!
पण ज्यावेळेला एखादा दैवी अनुभव त्याला  येतो तेव्हा माळेचा प्रत्येक मणी हा ईश्वराचे तितक्या वेळेला  पाय पकडल्याचा अनुभव देतो..आणि पुन्हा प्रत्येक मण्या बरोबर तितके अश्रूही थेंब रुपी डोळ्यावाटे गळत असतात.हाच खरा त्याच्या चरणी केलेला प्रेमरूपी अभिषेक  असतो.कसा शब्दित करणार हा आनंद?इथूनच त्याची आंतरिक जीवनाची सुरवात होते,तो थोडं अंतर्मुख व्हायला लागतो.कारण त्याला स्वतःचा जग आता मिळालेलं असतं...!आणि बाहेरच्या जगाला अर्थात ज्यातच तो वावरत असतो,त्याला तो स्वच्छेनेच दूर सारायला लागतो.

ते एकाकीपणच त्याला आपलं ब्रम्हांड वाटत असतं.आणि जेव्हा तो पूर्णतः नामस्मरणात एकरूप होतो, तेव्हा त्याला देव नाही,कोणती मूर्ती नाही,फक्त एक शून्य नजरीत होतं..आणि त्या शून्यातच  त्याचं सर्वस्व त्याला दिसतं.....!हीच त्याची आंतरिक जीवनाची पहिली पायरी असते.तो त्या क्षणी जेव्हा त्या शून्य वालयाशी एकरूप होतो,आणि स्वतःच दैव असल्याचा अनुभव करतो,तीच स्तिथी त्याची प्रणायामित स्तिथी असते..!!अर्थात याच स्थितिला म्हणतात

"अहं ब्रम्हास्मि".
हि स्तिथी त्याला स्वयं तेजीत करते.त्याच्या भोवती एक तेजीत वलय("AURA") तयार करत असते.
इथूनच त्याला,भूत,वर्तमान,भविष्य हे सर्व एकंच वाटते.त्याला न राग,न लोभ,व अशा काहीच गोष्टी मोहू नाही शकत.कारण या भौतिक देहाच्या पुढचा देह त्याला प्राप्त होतो म्हणजेच सूक्ष्म देह.या देही तो एक परब्रम्ह असतो.
या परब्रम्हीत  अवस्थेतूनच तो स्वतःला स्वयं प्रकाशित करतो.हाच प्रकाश म्हणजे ओंकार.
हीच अवस्था त्याला ध्यानस्त करते.आणि इथूनच त्याचं आत्म्याचं अध्ययन सुरु होतं.
आणि हेच ते आत्म्याचं अध्ययन म्हणजेच "अध्यात्म "!!!
चारुदत्त अघोर.(२२/२/११)

Soul power.

om saai

Soul power.

I am the body,a feel of touch,who reside,

The soul and the energy who powers me beside;

The law thy nature what my body abide,

An unseen light within me who ever guide;

Who am i,neither birth, nor death or even a suicide,

I am the thy invisible soul, rider in the body ride;

Never know the point to reach, since I glide;

Makes me lost in the show of an unseen slide;

Not either any life can make me pride,

What is it that am searching times trillion I tried;

My happenings, my days, flew away like leaves dried,

Thy soul pan-cake, tears to sizzle, to a crisp fried;

Deep I breathe, takes me on to the roaring tide,

unknown for ever I spoke truth or ever I lied,

Its my own karma who dance, all by my side,

Even I am body, outbid am alive, but being hide;

I am free, in and out, with no bind-threads to the body toyed,

A scorch bright, torch light, energizing my humming inner void.

Charudutta Aghor.(20/2/11)

"जिंदगी"

ॐ साईं
"जिंदगी"
क्यूँ अपने अल्फ़ाज से जिंदगी कलामती है हमें,
अपनी ही अदब से झुकाकर सलामती है हमे;
इस कदर अपनी शायरी में फ़नकारती है हमें,
अपनी ही पायल में उलझाकर झंकारती है हमें,
खुद के ही शायरी में लिखकर ग़ज़लती है हमें,
गजरे का फुल बनाकर क्यूँ मसलती है हमें;
अपने हमदम से मिलाकर क्यूँ बिछडाती है हमें,
खुद आगे दौड़ कर क्यूँ पिछडाती है हमें;
गले से कभी लगाकर बनाती है तावीज़ हमें,
तोड़कर कभी कहती है खुदा हाफिज़ हमें;
यूँ नेहलाकर जैसे बनाती है शबनमी हमें,
कभी भुलाकर बना देती है अजनबी हमें;
नूर-ऐ-बूंद बनाकर बहाती है सदियों में हमें,
तूफ़ान से टकराकर,घुमाती है वादियों में हमें;
क्यूँ हसती है खुद, कर के ख़फा हमें,
बेदर्दी से ठुकराकर ,करती है दफ़ा हमें;
अपनी ही कोशिशों में करती है नाकाम हमें,
ऐ जिंदगी कुछ तो रेहेम हो,की मिले कोई मक़ाम हमें....!!!
चारुदत्त अघोर.(१८/२/११)

"जिंदगी"

ॐ साईं
"जिंदगी"
क्यूँ अपने अल्फ़ाज से जिंदगी कलामती है हमें,
अपनी ही अदब से झुकाकर सलामती है हमे;
इस कदर अपनी शायरी में फ़नकारती है हमें,
अपनी ही पायल में उलझाकर झंकारती है हमें,
खुद के ही शायरी में कलामकर ग़ज़लती है हमें,
गजरे का फुल बनाकर क्यूँ मसलती है हमें;
अपने हमदम से मिलाकर क्यूँ बिछडाती है हमें,
खुद आगे दौड़ कर क्यूँ पिछडाती है हमें;
गले से कभी लगाकर बनाती है तावीज़ हमें,
तोड़कर कभी कहती है खुदा हाफिज़ हमें;
यूँ नेहलाकर जैसे बनाती है शबनमी हमें,
कभी भुलाकर बना देती है अजनबी हमें;
नूर-ऐ-बूंद बनाकर बहाती है सदियों में हमें,
तूफ़ान से टकराकर,घुमाती है वादियों में हमें;
क्यूँ हसती है खुद, कर के ख़फा हमें,
बेदर्दी से ठुकराकर ,करती है दफ़ा हमें;
अपनी ही कोशिशों में करती है नाकाम हमें,
ऐ जिंदगी कुछ तो रेहेम हो,की मिले कोई मक़ाम हमें....!!!
चारुदत्त अघोर.(१८/२/११)

"कभी-कभी."

ॐ साईं.
"कभी-कभी."
न जाने एक हुक सी उठती है सांसों में कभी,
कुछ गहेरी टीस सी चुभती है सिने में कभी;
न ज़िन्दगी से हमें कोई गुमा थी कभी,
पिघलती है नजरों में शमा सी कभी;
कतरा कतरा नब्ज़ का बहाता है ख्वाहिशें कभी,
जेहें दिमाग उड़ाता हैं ख्यालों की आतिशें कभी;
हर अदा उनकी बनाती थी हमें दीवाना कभी,
घूँघट से हुस्न-ऐ-रौशनी बनाती थी परवाना कभी;
अब निगाहें ढूंडति है उन्हें के वो मिलेंगे कभी,
सुखी नज़र लौटती है की पलकें गिलेंगी कभी,
किस राह पे चले हम के कारवां मिले कभी,
किसी को तो सुनाएँ बीते प्यार के सिलसिलें कभी;
रुखी हिना महेकती थी उन हथेलियों पे कभी,
सूंघकर चुमते हम मूंद के पलक-पुतलियों से कभी;
कंगनों की धुंदली आवाज से हम उठते थे झनक कभी,
जिस्म की हर नब्ज़ में थिरक उठती थी खनक कभी;
खुले बालों से बहती थी फूलों की महक कभी,
दो पाओं कदमते ही चाल जो भरती थी देहेक कभी;
वो नुकीला सुरमा जो करता था हमें घायल कभी,
जाग उठते सोये हम जब बजती थी पायल कभी;
मोड़ के गिलौरी होंठ्ती थी पान कभी,
लभों किनारे बहेती लाली जो लेती थी जान कभी;
झरोके से पूछती उस चाँद से सवालों के जवाब कभी,
क्या ख़ुशनसीब ऐ ख़ुदा हम,के बने उन्ही के शौहर-ऐ-नवाब कभी;
किस हद्द तक बर्दाश्त करें ये जुदाई जो रूह करती है परेशान कभी,
या परवरदिगार मिला नजरें उनसे, के हो उठे अदब-ऐ-एहेसान कभी..!!!!!
चारुदत्त अघोर(ता.१७/२/११)

हर तारीफ-ए-लफ्ज़ प्यार नहीं होता.

ॐ साईं
हर मंझर-ए-झील गेहेरा नहीं होता,
हर फुल-ए-चिलमन सेहेरा नहीं होता;
हर चमक-ए-गहेना जेवर नहीं होता,
हर जेहेन-ए-गुस्सा तेवर नहीं होता,
हर आवाज-ए-धड़क दिल नहीं होता,
हर लाभों-ए-बूंद तिल नहीं होता;
हर गेहेर-ए-पानी सागर नहीं होता,
हर दर्द-ए-दोस्त सितमगर नहीं होता,
हर दूर-ए-फैला असमान नहीं होता,
हर प्यार-ए-शक्स रेहमान नहीं होता,
हर पलक-ए-धार सूरमां नहीं होता,
हर ख्वाब-ए-नींद अरमां नहीं होता;
हर आरजू-ए-हासिल जन्नत नहीं होता,
हर दुआ-ए-बक्श मन्नत नहीं होता
हर आवाज़-ए-फलक कौंद नहीं होता,
हर ईद-ए-चमन को चाँद नहीं होता;
हर दिल-ए-रेहेम फ़रिश्ता नहीं होता,
हर मुहोब्बत-ए-जेहेन का रिश्ता होता;
हर राह-ए-मुकाम मंजिल नहीं होता,
हर सफ़र-ए-साथी संगदिल नहीं होता;
हर खून-ए-दिल टुटा जिगर नहीं होता,
हर सुकून-ए-छाओं घर नहीं होता;
हर गुनगुन-ए-ग़ज़ल फनकार नहीं होता,
हर मतलब-ए-शायरी का जानकर नहीं होता;
हर इश्क-ए-बयां जोख़िम नहीं होता,
हर रूह-ए-बुखार को हक़ीम नहीं होता,
हर अदब-ए-एहसान अदा नहीं होता,
हर वायदा-ए-कुबूल खुदा नहीं होता;
हर मंज़र-ए-ख़ुशी मुक़द्दर नहीं होता,
हर तख़्त-ए-रियासत सिकंदर नहीं होता;
हर जुल्म-ए-उल्फत सजा हथियार नहीं होता,
हर जुबान-ए-मीठा दोस्त,यार नहीं होता.
हर कसम-ए-हाँ इकरार नहीं होता,
हर तारीफ-ए-लफ्ज़ प्यार नहीं होता.
चारुदत्त अघोर (ता.१६/२/११)

ॐ साईं
वो कैसी थी?
वो बहार-ए-चमन थी,
जो नजार-ए-गुलशन थी;
वो तितिली जो परे उडती थी;
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो ग़जल-ए-कलाम थी,
खुदा-ए-पैगाम थी;
ख़ुद ही जो अपने को पढ़ती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो झूमर-ए-पायल थी,
कभी रूह-ए-घायल थी ;
नौंक-ए-ख़ंजर जो चुभोती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो सूरज-ए-रौशनी थी,
कभी आसमां-ए-चांदनी थी;
बादल-ए-नक़ाब में छुपती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो जेवरात-ए-चमक थी,
एक गहना-ए-दमक थी;
सुनी गर्दन जो एक ताविज पहनती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो रंग-ए-सांवली थी ,
कभी कमसिन-ए-बावली थी;
खयालो में ही जो शर्माती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो इंकार-ए-दायरा थी,
जाड़ों का शाम-ए-मुशायरा थी;
जो "शायरी मोम" से पिघलती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो मिलो-ए-फासला थी,
पर बुलंद-ए-हौसला थी;
हर जुस्तजू जो पाति थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो उम्मीद-ए-अमन थी,
एक आँचल-ए-दामन थी;
दुपट्टा जो छाओंती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो लभ-ए-किनारे तिल थी,
गहेरी मंजर-ए-झील थी;
कश्ती जो कभी न डूबती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो शेहेर-ए-पनघट थी;
एक हया-ए-घूँघट थी;
एक अदब,जो कातिल-ए-झुकती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो रेत-ए-साहिल थी,
कहीं रौनक-ए-मैफिल थी;
वो शमा जो, अदाओं से पिघलती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो दिल-ए-हसरत थी,
जो ख़ुदा-ए-फितरत थी;
आप ही में दुआ-ए-मन्नत थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

वो शराब-ए-जाम थी,
नजराती क़त्ल-ए-आम थी;
मल्लिका-ए-मौसिकी जो झूमती थी,
एक मुस्कान,जो होठो किनारे थमती थी....

चारुदत्त अघोर (ता.१२/२/११)

दिल

ॐ साईं.
दिल
दिल आखिर दिल है,न ठुकराओ इसे इंकार से,
अरमानो से भारी ये,अदब करो इकरार से;
महसूस करो धड़कन जो कीमती है इस जन्नत से,
परों से गिरा ये पंख,है संभाला कई मुद्दत से...

जख्म-ए-रुह ये हवा की चुभन से,
फैलाये पंख तो,मिलाये गगन से,
कमसिन-ए-नादाँ ये,ब्कशो इसे इज्जत से,
परों से गिरा ये पंख,है संभाला कई मुद्दत से...

खयालो में खो के,उलझे बड़ी लगन से,
समाये तन से मन अपना,पूरी मगन से;
कभी दौड़े बेलगाम,कभी साँसे फ़ुरसत से,
परों से गिरा ये पंख,है संभाला कई मुद्दत से...

कलम-ए-स्याही उतारे कभी ग़ज़ल-ए-कलाम से,
चाहे जाना जहाँ,भागे उसी मक़ाम से;
हो हल्का कभी,या भारी जो उठे बड़ी मेहनत से,
परों से गिरा ये पंख,है संभाला कई मुद्दत से...

खिलाये बागों को,अपनी अदाओं के गुलशन से,
शबनमी बूंदें बरसाए,अपनी ही धड़कन से;
ख़ुदा-ए-तोहफा ये,रखो मुहोब्बत-ए-रहमत से,
परों से गिरा ये पंख,है संभाला कई मुद्दत से...

शायरी-ए-मौसिक़ी हो इसकी हर लफ्ज़ से,
कतर कतरा इश्क़-ए-लहू,बहे हर नब्ज़ से,
हो अदब-ए-अहसान,जो मिला है ख़ुदा की फितरत से,
परों से गिरा ये पंख,है संभाला कई मुद्दत से...
चारुदत्त अघोर.(९/२/११)

अधूरी जिंदगी.

ॐ साईं
अधूरी जिंदगी.
कुछ आसुओं ने आँखों में बनाई है धुंदली नजर,
कहीं दिल-ए-आंगन में हरियाली है,कहीं बंजर;
उम्मीद है कुछ शबनमी बूंदों की,जो गिलाए असर,
एक अधूरी जिंदगी है,जो कर रहे है बसर...

यादें कोहरा,जो चुभोता है नुकीला नश्तर,
जैसे घुसाहो तनहा दिल में कोई टुटा खंजर;
न छोड़ी है तक़दीर ने,हुमे रुलाने कोई कसर,
एक अधूरी जिंदगी है,जो कर रहे है बसर...

डराके पल आता है,जो जिगर थामता है इस कदर,
बुन बुन ख्वाब,बुनते है रुसवाई की लम्बी चादर;
न खुशियों की झील है,न कोई सुकून-ए-गेहेरा सागर,
एक अधूरी जिंदगी है,जो कर रहे है बसर...

बेपनाह मुहोब्बत भी थी कभी अगर,
आज तनहा बनाया है,रूह-ए-मगर;
जैसे बिना मंजिल,मीलों वीरां सफ़र,
एक अधूरी जिंदगी है,जो कर रहे है बसर...

छिलते चलेंगे कब तलक पाँव,बिना कोई मंज़र,
दिल-ए-रेगिस्तान तपता है नोंच के अन्दर;
न पता था,ये सरल सांसे,भरेंगी इस कदर,
एक अधूरी जिंदगी है,जो कर रहे है बसर...

प्यासी रूह में,कोई न उतारे लज्जत-ए-ज़ेहेर,
जो खामोश करे इस बीते कल का केहेर;
कोई सुनी गली,हमे निकले गुजर;
एक अधूरी जिंदगी है,जो कर रहे है बसर...

न मस्तानी शाम है,न कोई उम्मीद का पेहेर,
जो जगाये पलकें नजराके कोई शेहेर;
एक तो चढ़ी सांस,जाये दिल से उतर,
एक अधूरी जिंदगी है,जो कर रहे है बसर...

धडके घडी सा दिल बगैर कोई गजर
नाक़ाम खोइसी आस,ढूंढे अपनी सुनी डगर;
ऐ खुदा रहमत हो बन्दे पर,जो अदबे सर अस्मां पर,
एक अधूरी जिंदगी है,जो कर रहे है बसर...
चारुदत्त अघोर(दी.७/२/११)

""आधण.""

II ओम साई II
""आधण.""
थंडी कडाडलेली,कारण जानेवारीचा महिना,
कितीही आवरलं,तरी मन काही ऐकेना;
मी पांघरुणात व हाती रोमेंटिक पुस्तक,
जे वाचून,प्रेम भावनेने वादळीत झालं मस्तक;
सरळ माणसाला बेधुंद करणे हिच लेखकाची खुबी,
रंगीत पणाने तुला वेधले,तर तू ओट्याजवळ एक पाय मोडून दुसर्यावर उभी;
त्याच क्षणी पांघरुण फेकून,मांजर पावलाने येऊन तुला घट्ट कवटाळले,
अनपेक्षित माझ्या उबदार मिठीने,तुझे बेसावध डोळेच बावचळले;
थोडी प्रेम रागाने ओरडलीस,कारण ग्यास वर ठेवलं होतं चहाचं आधण,
उतू जाईल म्हणून सोडवत होतीस स्वतःला,करत माझ्याशी भांडण;
एवढ्या गुलाबी थंडीत मिठीतून सोडवत नव्हते,म्हणून तुला हातात उचलली,
आणि धावत तुला हात्कुशीत घेऊन,सरळ आपली खोलीच जवळली;
खरच,त्या क्षणी वाटलं तुला मिठीतून कधीच सोडू नये,जरी कितीही पालटले ऋतू,
आठवतं...?त्या दिवशी एक ग्यासवर आणि दुसरं पांघरुणात,असे दोन आधण गेले उतू......!!!!!
चारुदत्त अघोर.(दि.६/१/११)

“SOUL-SELF”

II OM SAI II
“SOUL-SELF”
I AM THE EARTH MOVING AROUND SELF SURE;
I AM THE UNIVERSE, THE PLANETS I ENDURE;
FOR MY EXISTENCE, ALWAYS INVISIBLE ; I ASSURE;
I AM THE SELF ENLIGHTEN SOUL, SPIRITUALLY PURE.

ALL THE PAINS HARD BARING, I CURE;
FOR ME, THE ETERNITY PATH IS TO LURE;
MY WHEREABOUTS ARE OFF, BUT I AM SECURE;
I AM THE SELF ENLIGHTEN SOUL, SPIRITUALLY PURE.

ALL POWERS THY DOMINATE, I OWE HERE;
NOTHING REMAINS TO HAVE; AS COMPLETION IS THERE;
IT’S ONLY THE GAIN, NEVER FOUND ELSE WHERE;
I AM THE SELF ENLIGHTEN SOUL, SPIRITUALLY PURE.

AWAY FROM VANISHING GLITTERS, LIFE AT MERE;
THE RHYTHM OF BREATHE, ONLY TO BE NEAR;
ELITE FROM ENVY, ALL TO BE MY DEAR;
I AM THE SELF ENLIGHTEN SOUL, SPIRITUALLY PURE.

MILES AWAY FROM SORROW, THE HAPPINESS THAT’S SHEER;
LIKE A DEW DROP ON THE LEAF, SPARKLINGLY CLEAR;
DARE DEVIL THY ME, OFF FROM ALL FEAR;
I AM THE SELF ENLIGHTEN SOUL, SPIRITUALLY PURE.

ON THE SPEEDY PACE, ALL SET TO TAKE GEAR;
LET LEAVE BACK THE WORLD, OVERLOOKING THE REAR;
JOY AT ITS FULL, THAT FLOWS A SATISFYING TEAR;
I AM THE SELF ENLIGHTEN SOUL, SPIRITUALLY PURE
(CHARUDUTTA AGHOR.DTD:10/10/10)

Careless whispers..!!

Careless whispers..!!(Charudutta. Aghor-27/8/10)
The moment you stepped in my life my love, dear;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Under the blue starry sky you & me with hugs to wear;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Your, feather fingers on my hairy chest, with stare of no fear;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Autumn, spring and winter all seasons through the year;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Romancing together on the beach golden sands you –n- me just near;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Splashing in the oceans of blue, speeding wild with full gear;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Your, resting head on my shoulders, with a drop of emotional tear;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Swinging in hammock, with candle light dine & wine to cheer;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Blush cheeks, rosy lips a timeless beauty, I swear;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Shadow me, your lifeless hairs; say a jingle I wanna hear;
Just Whisper your hearty feelings in my ear.

Each honey drop word of yours arouses me loosing all guilt grippers;
Oh sweet heart; just go on & on & on with your Careless whispers…!!!
Charudutta Aghor

MY SPIRITUAL JOURNEY

II OM SAI II
MY SPIRITUAL JOURNEY
Myself and my false me; were on walk of worldly pleasures;
Making out the way in search of unfound treasures.
Giving up each moment to glamour ,for a style of boom;
Over looking your presence my almighty in my heart’s secret room.
Putting each step with stone’s hurt, leading with a craze of colorful life;
Baring all cuts on self, by destiny’s sharp knife.
Ignoring your precious call from the heart which I suppressed;
A day came my dream come true, but I was depressed.
Even apart loaded life with all materials of spark;
A glitter scenario was vanishing all sudden in a endless dark.
A inner voice & a plant of spirituality was cropped up;
A factual realization strike, that this was the land in which I am brought up.
Still avoiding the voice n crushing the plant, I lead to the physical urge;
Reaching on a T-point, where spirituality & glamor were on either side with no merge.
Unknowingly but luckily, as was shielded with +ve aura with good karma’s in last birth;
My dear almighty, you pulled me on the path of spiritual heavenly earth.
Giving a gripping hug of love & caress my lord u reclined me on your lap;
Like it was the angel’s bed, which was untraceable on the world’s map.
I was deeply relaxed, forgetting own existence in a sound nap;
Wishing for a consistency of those moments with no gap;
With a support of godly human beings u brought me your closer;
Nurtured with knowledge of forgetting the inner me, with becoming wiser.
Striking a day with a shock for people I trusted most;
You scanned those on my eye screen proving them the real ghost.
With a cold current, I just frozen with a painful sorry;
I put my next step, following your call for not to worry.
Proceeding ahead with no conflict of wrong and right;
Still going ahead following the eternal ever brightening light.
Feeling the real peace in the world of crowd;
My all mighty with your assurance of being really mine, I am greatly proud!!!!...
Charudutta Aghor.
(Dtd:17/9/09.11.p.m.)

तो एक क्षण निवांत.

ओम साई
तो एक क्षण निवांत.
वैताग या जीवाला,नाही कसलीच उसंत,
मनास हवा स्वतःचा,'तोच'एक क्षण निवांत.

असावं माझाच विश्व,जिथे माझा मीच महंत,
काव्यरूपी करावा एक एक शब्द रवंत;
चेतनावी भावना लहरी,सापडावी एक,ति नसं जिवंत,
मनास हवा स्वतःचा,'तोच'एक क्षण निवांत.

काय मजसी घ्यायचे जगाचे,का बाळगू नसली खंत,
चार ऋतू अंगीकृत व्हावे,धनावून मजला श्रीमंत;
या निसर्गाचा होवे मीच एक आसमंत,
मनास हवा स्वतःचा,'तोच'एक क्षण निवांत.

थकते नजर पाहून, जे धावते जीव जंत,
ज्यांना लौकिक धनप्राप्ती, हेची देव वा संत;
जीवनाचा करायचा काय असाच धावून अंत?,
मनास हवा स्वतःचा,'तोच'एक क्षण निवांत.

कुठे तो पळ,जो खुलवेल माझी हर भ्रांत,
ओलावून माझ्या मानस,करेल जो शांत;
शब्दावून रचेल एक कहाणी,जी नसेल कथा-दंत,
मनास हवा स्वतःचा,'तोच'एक क्षण निवांत.

हवा तो पळ,जो असेल स्वयं जीवन,ज्वलंत..,
माझ्यातला "मीच"दाखवेल साक्षात मूर्तिमंत;
रेखाटेल जो माझं "मी" पण,अथ पासून इति पर्यंत;
मनास हवा स्वतःचा,'तोच'एक क्षण निवांत.
चारुदत्त अघोर.(दि.३/२/११)